“Als je er dan toch een naam op moet kleven, dan lijkt het misschien nog best om te stellen dat de negatie een bijna artistieke reflex is. Een afweerbeweging die nauwelijks de buitenwereld bereikt, of die op zijn minst volstrekt onschadelijk lijkt, maar die voor de buitenstaander toch fascinerend kan voorkomen, en voor de uitvoerder ervan, het subjectum van die willekeurige reactie, als iets volstrekt onmisbaars zal aanvoelen. Een beetje als de hulpeloos trillende pootjes van een op zijn rug getuimeld insect. Niet toevallig had Kafka het daar al over.”